Fosforanowanie – wytwarzanie chemicznie lub elektrochemicznie ochronnej powłoki fosforanów na powierzchni metali (gł. stali); prowadzone w gorących roztworach fosforanów i kwasu fosforowego; powłoka fosforanowa jest odporna na działanie wysokich temp., zmniejsza współczynnik tarcia, stanowi dobry podkład dla farb i lakierów.
Miedziowanie – metoda pokrywania przedmiotów metalowych warstwą miedzi.
Miedziowanie przeprowadzać można metodą natryskową, kąpielową lub elektrolityczną. Np. w metodzie elektrolitycznej przedmiot przeznaczony do miedziowania podłącza się jako katodę, natomiast anoda wykonana jest z miedzi. Jako elektrolit można użyć roztwór kwasu siarkowego i siarczanu miedzi (kąpiel siarczanowa). Po podłączeniu zasilania miedź z anody ulega roztworzeniu do jonów Cu2+, które migrują do katody i wydzielają się na jej powierzchni jako miedź metaliczna. Lepsze rezultaty uzyskać można stosując kąpiele cyjankowe, np. roztwór cyjanku miedzi i cyjanku sodu.
Miedziowanie stosowane jest w celu ochrony przedmiotu przed korozją, by polepszyć jego zdolność do przewodzenie ciepła i/lub prądu elektrycznego, lub w formie powłoki ozdobnej. Miedziowanie jest także podkładem pod inne metale, np. dla cynku w procesie cynkowania.
Złocenie (pozłacanie) – pokrywanie powierzchni przedmiotu cienką warstwą złota.
W przypadku podłoży metalicznych złocenie jest procesem elektrolitycznym lub chemicznym.
Chemiczne osadzanie złota zachodzi poprzez reakcje wymiany, na drodze kontaktowej, na drodze katalitycznej. Wykonuje się także złocenie tamponowe (technika selektywnego pokrycia).
Elektrolityczne pokrywanie złotem może odbywać się w kąpielach alkalicznych, neutralnych, słabo kwaśnych, siarczanowych i żelazocyjankowych.
Złoceniem nazywa się również malowanie przedmiotów farbą zawierającą pewną ilość sproszkowanego złota.
Niklowanie – pokrywanie wyrobów metalowych warstwą niklu. Niklowanie wykonuje się w celach antykorozyjnych, dekoracyjnych a także technologicznych jako podłoże dla innych powłok galwanicznych.
Niklowanie wykonuje się najczęściej na przedmiotach stalowych, a najtrwalsze powłoki osiąga się pokrywając stal najpierw grubszą warstwą miedzi, jako warstwą pośrednią o lepszej przyczepności zarówno do stali, jak i niklu, a następnie cieńszą warstwą niklu. Z kolei w powłokach najwyższej jakości taki układ warstw służy jako podłoże dla warstwy chromu.
Powłoki niklowe charakteryzują się nieco gorszym wyglądem od powłok chromowych (gorszy połysk, możliwość lekkich przebarwień), mniejszą odpornością na korozję i słabszą wytrzymałością mechaniczną, są jednak tańsze.
Chromowanie – pokrywanie przedmiotów metalowych i z tworzyw sztucznych powłoką chromową. Chromowanie stosuje się w celu zwiększenia odporności na zużycie, poprawienia własności termicznych lub dla ozdoby. Chromowanie wykonuje się najczęściej metodami elektrolitycznymi.
W przypadku chromowania przedmiotów stalowych, proces prowadzony jest w temperaturze 900-1050 °C przez 3-12 godzin w różnego rodzaju ośrodkach (kąpielowe, proszkowe, gazowe). Stosuje się na materiały do pracy na zimno i gorąco, na części maszyn dla przemysłu spożywczego)
Chromowanie elektrolityczne jest przeprowadzane w wannach wypełnionych roztworami soli chromu , podgrzanymi do kilkudziesięciu – kilkuset stopni Celsjusza, w których zanurza się przedmiot przeznaczony do pokrycia chromem.
Kadmowanie – pokrywanie powierzchni przedmiotów stalowych cienką powłoką kadmu w celu ochrony przed korozją powodowaną działaniem powietrza i wody morskiej. Kadmowanie odbywa się poprzez zanurzenie elementu w elektrolicie oraz przyłożenie napięcia co powoduje, że wydzielający się kadm przylega do przedmiotu. Zwykle stosuje się elektrolity cyjankowe, czasem siarczanowe. Kadmowanie stosuje się w elektronice i elektrotechnice. Kadm bardzo dobrze (w stosunku do cynku) zabezpiecza elementy przed korozją szczególnie w warunkach morskich. Wadą kadmowania jest wysoka cena oraz wydzielanie się podczas tego procesu toksycznych par związków kadmu i cyjanków.
Cynkowanie – ogół operacji mający na celu pokrycie powierzchni przedmiotów stalowych cienką powłoką cynku w celu ochrony przed korozją powodowaną działaniem powietrza i wody. Cynkowanie jest stosowane powszechnie w wielu gałęziach gospodarki, m.in. w przemyśle samochodowym, budowlanym, lotniczym.
Powłoka cynkowa wykazuje w warunkach miejskiego środowiska korozyjnego od kilku do kilkunastu razy większą odporność korozyjną od stali nie cynkowanej. Dzieje się tak dlatego, że potencjał standardowy cynku jest znacznie bardziej elektroujemny niż potencjał żelaza. W pierwszej kolejności będzie korodował cynk, a produkty jego korozji będą spowalniać dalszą korozję. W przypadku przerwania szczelności powłoki cynkowej, będzie ona w dalszym ciągu chronić materiał bazowy przed korozją. Zjawisko to nosi nazwę protektorowania.
Rodzaje cynkowania: